0909 1110006 (€ 1,-pm)   0907 56101 (€ 1,75pm)   806-444123 (€ 1,21pm)   499003554477 (€ 1,75pm)
TOPMEDIUM.NL
banner
Javier en het Medium op Facebook   Javier en het Medium op Twitter

hooggevoelig

Wat is hoogegvoeligheid

In 1986 ontdekte de Amerikaanse psychologe Elaine Aron, psychotherapeut en universitair docent, de Highly Sensitive Person (HSP), ofwel een Hoog Sensitief Persoon. Een tijd later verscheen in Nederland het eerste artikel over hoogsensitiviteit.

Inmiddels zijn er diverse boeken van Elaine Aron en andere auteurs omtrent dit onderwerp verschenen. Een echte definitie geven over hooggevoeligheid blijft lastig daar de betekenis voor ieder hooggevoelig persoon anders is. Heel kort genomen zou je kunnen zeggen dat een Hoog Sensitief Persoon een individu is die gevoelig is voor indrukken en subtieler nuances waarneemt dan gemiddeld.

Onderstaande tekst is een klein onderdeel van het boek 'Bewust-er-zijn met hooggevoeligheid' van Antoine van Staveren.

 

Elk moment van de dag doen we, zowel bewust als onbewust, veel indrukken op via onze vijf zintuigen: horen, zien, voelen, ruiken en proeven. Een Hoog Sensitief Persoon (HSP) beleeft deze sensaties dus intenser dan de gemiddelde ander. Een HSP wordt over het algemeen 'fijnbesnaarder' geboren, het is als het ware een 'fabrieksinstelling'. Het zenuwstelsel neemt meer details waar en deze prikkels of indrukken worden intensiever en uitgebreider gesorteerd. Maar ook een moeilijke jeugd of latere ervaringen kunnen leiden tot een hogere gevoeligheid.

 

Het was de eerste lentedag van het jaar. Op die dag kwam er altijd zo'n geweldig vreugdevol gevoel over me heen. Ik rook het, voelde het en werd innerlijk ook de lente! Mijn stemming werd erdoor bepaald, maar dan op een wenselijke manier.

Mijn broer Peter en ik waren op weg naar school. Na ongeveer 15 minuten lopen en ondertussen zo hard mogelijk tegen kiezelstenen trappend kwamen we aan op het schoolplein. Het was 08:15 uur dus we hadden nog een kwartier de tijd voordat de les zou beginnen. Ik zag dat er inmiddels nog zo' n 12 klasgenoten op het plein aanwezig waren. De meisjes stonden in de ochtendzon wat giechelend aan de kant te kijken naar de jongens die met een bal aan het voetballen waren. Peter keek als gewoonlijk nergens naar en was al half op weg om mee te gaan doen maar onderbrak vrijwel direct zijn spurt beseffende dat hij zijn rugzak nog om had. “Ik leg mijn tas alvast op tafel, goed?” Ik knikte en hij keek met een vragend oog naar mij wat ik wilde. Ik was nooit zo erg beweeglijk in de vroege ochtend omdat mijn nachten vaak gevuld waren met intense dromen zodat ik wat tijd nodig had om uit die droomsferen te komen. “Ja, ga maar. Ik kijk wel even”, zei ik nog wat twijfelend. Hij bedacht zich geen moment en rende naar de ingang van het schoolgebouw terwijl ik plots de bal voor mijn voeten kreeg. Ik hield van voetballen en schoot de ietwat zachte bal met een harde trap hoog de groep in waarna ik ook besloot mijn broer achterna te rennen en ook mijn tas alvast naar de klas te brengen. Bij binnenkomst zag ik dat Peter zijn jas uitdeed en zenuwachtig een haakje zocht in de garderobe. Hij wilde net als ik zo snel mogelijk naar buiten. Een aparte geur hing daar altijd, een beetje muf vergelijkbaar met de geur van de oude boeken die oma in haar kast had staan. Die geur had een bepaalde kille sfeer maar ook iets vertrouwds. Ik hield mijn jas nog even aan en samen liepen we de klas in waar onze leraar al aanwezig was. Hij stond onbeweeglijk voorovergebogen achter zijn bureau in een stapeltje papieren te kijken. Misschien waren het wel de papieren met opdrachtjes die wij de dag ervoor hadden ingevuld?

“Goedemógge”, zei Peter als eerste tegen zijn leraar die er vervolgens half mompelend wat uit stamelde. Hij keek niet eens naar ons. Ik zag direct dat hij erg verdiept was in de papieren die voor hem lagen en ik voelde dat er iets aan de hand was. Dat had ik nou heel vaak. Alsof ik in één oogopslag kon voelen dat er iets was. Hij was chagrijnig, niet goed gehumeurd en hij had een andere after shave op dan gewoonlijk. Hij deed altijd net iets teveel op van dat spul zodat de hele klas rook naar zijn favoriete geur. Zou hij soms ook van die dromen hebben? Heeft hij misschien ruzie met zijn vrouw? Of ligt het aan mij of aan Peet vanwege dat we het fout hebben ingevuld? Ondertussen liep Peter zonder zich ergens van aan te trekken in een hoog tempo naar zijn tafel en dumpte zijn tas op tafel. Hij was alweer op de terugweg terwijl ik langzaam lopend en twijfelend de leraar bestudeerde.

Het was warm en vochtig in het lokaal en toen ik mijn tas ook op mijn tafel zette zag ik dat de schoonmaakster mijn tafel had schoongepoetst. Het bloemetje wat ik de dag ervoor met mijn nieuwe pen had getekend was weggehaald. Ik kreeg in een flits het gevoel dat ik het beter niet had kunnen tekenen. Zou ze het doorvertellen? Ach welnee.

Snel naar buiten want Peter was al uit het lokaal verdwenen. Het voelde drukkend om alleen met de leraar met die stemming van hem in de klas te zijn. Terwijl ik zag dat ze gisteren vergeten waren de grote plant naast de deur water te geven liep ik het lokaal uit terug de boekengeur van de donkere garderobe omgeving in. Ik zag Peter al hard achter de bal aanrennen en ik voegde me in de inmiddels groter geworden schreeuwende groep kinderen op het schoolplein. Ik kon wel de hele ochtend doorvoetballen met dat mooie weer en het heerlijke zonnetje wat me omarmde.

Helaas stond John al veel te snel voor mijn gevoel met de schoolbel in zijn handen en moesten we naar binnen toe. Gelukkig had ik voorlopig geen beldag meer. Op zo' n dag moest je met een grote bel buiten staan bellen om aan te geven dat de pauzes afgelopen waren. Ze keken je dan aan of je de veroorzaker was van het abrupt beëindigen van ieders plezier. Ik had er een hekel aan, terwijl John met een trotse glimlach uitbundig stond te bellen. Hij leek het geweldig te vinden om te kunnen beslissen dat we naar binnen moesten. Ik liet me meenemen in de beweeglijke menigte om een start te maken voor de lessen van vandaag…

Hooggevoeligheid is geen aandoening en zeker geen ziekte, het is een karakter-eigenschap die met al zijn voordelen gebruikt kan worden. Zolang je nog geen gebruik kunt maken van deze voordelen kun je het als een last ervaren. Je ervaart geen last van je eigen karakter, maar veelal herken je pas een last als je jezelf met je specifieke eigenschappen niet in je eigen directe omgeving herkent. Je herkent je eigen sensitieve karaktereigenschappen dus niet gemakkelijk in iets of iemand anders waarbij je ook zou kunnen zeggen dat je jezélf niet zo snel tegenkomt in je omgeving. We leven in een snelle 'laag-gevoelige maatschappij' waarin je dus logischerwijs je eigen gevoeligheid niet herkent. Je kan je als HSP dus vrij gemakkelijk eenzaam of anders voelen.